نشانی وب‌های HTTPS://

پروتکل HTTP/3 با استفاده از (URL) نشانی وب‌های HTTPS:// اجرا می‌شود. جهان پر است از این نشانی وب‌ها و معرفی کردنِ طرحی جدید برای آن در پروتکل جدید غیر عملی و به طور کامل غیر منطقی تلقی شده است. همانطور که HTTP/2 نیاز به طرحی جدید نداشت، HTTP/3 نیز نیازی نخواهد داشت.

پیچیدگی اضافه شده در HTTP/3 مانند همان زمانی است که HTTP/2 گرچه روشی کاملاً‌ جدید برای انتقال HTTP بود، هنوز هم همچون HTTP/1 مبتنی بر TLS و TCP بود. این حقیقت که HTTP/3 بر بستر QUIC انجام گرفته است یک سری چیزها را در زوایای مهمی تغییر می‌دهد.

چیزهایی مانند legacy و clear-text و نشانی وب‌های HTTP:// همانگونه که هستند باقی می‌مانند و آنگاه که ما بیشتر به سوی آینده‌ای با انتقال‌های امن‌تر می‌رویم آنها احتمالاً کمتر و کمتر مورد استفاده قرار می‌گیرند. درخواست‌ها به چنین نشانی وب‌هایی برای استفاده از HTTP/3 بروزرسانی نخواهند شد. در حقیقت آنها به HTTP/2 هم به ندرت بروزرسانی می‌شوند، اما به دلایلی دیگر.

اتصال اولیه

اولین اتصال به یک میزبان جدید و از قبل دیده نشده برای یک نشانی وبِ HTTPS:// احتمالاً ناچار است بر روی TCP صورت بگیرد (احتمالاً علاوه بر اقدامی موازی برای اتصال توسط QUIC). میزبان ممکن است یک کارگزار موروثی (قدیمی) و فاقد پشتیبانی QUIC باشد یا ممکن است دستگاهی میانی باشد که با ایجاد موانعی از یک اتصال موفقیت آمیزِ QUIC جلوگیری کند.

یک کارخواه و کارگزارِ امروزی احتمالاً در اولین دست‌دهی‌شان بر سرِ HTTP/2 مذاکره می‌کنند. هنگامی که اتصال برقرار شد و کارگزار به درخواستِ HTTP کارخواه پاسخ داد، کارگزار می‌تواند در مورد پشتیبانی خود از و ترجیحش برای HTTP/3 به کارخواه بگوید.